Zes weken duurt het voordat de naaste familie van Jan Gosker eindelijk te weten komt dat hij de oorlog niet heeft overleefd. De bevrijding van Apeldoorn komt voor hem vier dagen te laat. Op 12 en 13 april 1945 worden Jan en zijn vader David Gosker en veertien andere medegevangenen geëxecuteerd in het Kruisjesdal vlakbij Hoog Soeren, in de verte ongetwijfeld de bevrijdende bulderende Canadese kanonnen horend.
Klik hier voor het hele verhaal
Het jongere broertje van Jan Gosker, Reinier schrijft in 1985 het volgende: Jan was niet wat je noemt een lastig kind. Nou ja als jonger broertje kijk je daar wel wat anders tegen aan. Hij was altijd behulpzaam en stond voor iedereen klaar. Een boekenwurm was hij niet, aan lezen had hij een hekel. Zijn handen moesten wat doen. Dus altijd in de weer met van alles en nog wat.
Op school ging het nu niet zo best. Als er gewerkt moest worden dan wist hij van aanpakken. Twee linkse handen had hij niet. En hij kon met mensen omgaan. Wist ze voor zich in te nemen. Hij ging de handel in. Dat was midden in de crisisjaren niet eenvoudig.
Om toen een winkel te beginnen, daar was moed voor nodig, energie en doorzettingskracht. Hij durfde het aan en begon met niets een winkel aan de Looscheweg. Dat betekende werken van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Het kostte heel wat moeite de eindjes aan elkaar te knopen. De guldens lagen bepaald niet voor het oprapen.
Later begint hij een zaak aan de Badhuisweg, hoek Schoolstraat. Maar dat is nu allemaal verdwenen. Hij trouwt met Corrie Hoogendijk. Samen bouwen ze de zaak op. Als oudste zoon uit een gezin moet hij in militaire dienst. Als de oorlog uitbreekt wordt hij opgeroepen.
Bij Ochten in de Betuwe maakt hij de ellende van de oorlog echt mee. Wat Gosker daarna in de illegaliteit precies doet weet niemand. Verraad loerde overal. Hij heeft waarschijnlijk iets te maken gehad met leveranties voor onderduikers.
Het Apeldoorns Verzet 